Deze blogs gaan over mijn ervaringen in (ondernemers)dilemma's en en het positieve effect van coaching daarop.

 

Blog 1 Overtuigd zijn versus nooit zeker weten.

 

Tja, daar zit ik dan op vrijdagmiddag aan de keukentafel te genieten van afgelopen week.

Ik kan het nog! gaat er door mijn hoofd, want soms kan ik dat idee helemaal kwijtraken. Er ontstaat een dilemma; kan ik het wel? Het ondernemen, het coachen. Werkt het wel echt om mensen te laten ontwikkelen? Moet ik niet gewoon in loondienst? Een (schijn)zekerheid van brood op de plank.

 

Deze gedachten worden veroorzaakt door stilstand; geen reactie, weinig resultaten op acquisitie…. Gek genoeg kan ik dan van deze stilstand weer onwijs onrustig worden. Dat terwijl ik in coaching juist aan kan zetten tot dat rustmoment, omdat daarin juist de inzichten kunnen ontstaan. Heerlijk paradoxaal.

 

De onrust maakt dat ik blijf steken in mijn eigen gedachten waarin geen of weinig nieuwe inzichten worden toegevoegd. Gevolg? Er niet uitkomen, op een gegeven moment kan het niet anders dan mijn gedachten te delen, te ventileren. En in dat ventileren zit ook mijn eigen kwetsbaarheid verscholen, want stel je voor dat iemand er iets van vindt, omdat ik het ook even niet weet.

En de grap is, door te praten, te ventileren, komt er ruimte voor nieuwe inzichten.

Het inzicht  van vertrouwen hebben en het ook overtuigd kunnen voelen en ervaren, een soort overgeven aan, achterover leunen en zien wat er gebeurt, wat er zicht afspeelt en dat meestal recht onder je neus. Het ligt daar vaak al die tijd al, maar we zien het niet.

 

Nu kon er ook weer beweging komen, juist doordat bemoedigende woord van die ander. Zo simpel is dat. Een heel amusant gesprek gehad met een ondernemer die meer successen uit zijn onderneming wil halen. Met het vertrouwen in mijn achterzak mocht ik hem bevragen, teruggeven van wat ik had gehoord, gezien en bovenal had waargenomen.

Nieuwe inzichten voor diegene, verrast, geraakt en enthousiast om een coachtraject aan te gaan.

Precies dat wat ik zelf ook had ontvangen om met enthousiasme weer verder te gaan.

“ik kan het nog”….

 

2 Ondernemersdilemma Resultaatgericht vs Mensgericht

 Om succesvol te zijn moet er nou eenmaal geld verdiend worden. Dit betekent vooral oog voor het behalen van resultaten. Tegelijkertijd vraagt dit, bij jouw medewerkers en bij jezelf, investeren in jezelf; de mensgerichte kant om ervoor te zorgen dat die resultaten ook in de toekomst behaald kunnen worden. Maar hoe dan? Een eigen voorbeeld:

 

“Weg met die aap”

 

Ik ben zo’n type dat, als ik niet oppas, zich al snel verantwoordelijk voelt voor van alles en nog wat. Met als gevolg dat ik me met teveel dingen tegelijkertijd bezig houd, vermoeid  en  versnipperd raak. Net niet de puntjes op de I zet (vind ik zelf dan, want de perfectionist ligt ook op de loer).

Nu kan ik natuurlijk als oplossing, gewoon even wat meer focus aanbrengen (resultaatgericht), maar voor mij is dat niet zaligmakend.

Het voelt alsof ik dan een “tegenhangend iets” moet inzetten en de vraag is of dat juist voor of tegen mij werkt. Ik weet het antwoord al… Het motiveert wel, maar werkt relatief kort. Het is een soort symptoombestrijding.

 

Op zoek naar de kern dus (mensgericht), en vanuit daar bekijken wat werkt. Dit betekent achterhalen wat maakt dat ik doe wat ik doe. Wat wil ik precies bereiken, wat is mijn intentie? Een benadering die zorgt voor inzicht, nieuwe inzichten en daarmee jezelf kan helpen het anders te doen.

 

In mijn geval komt het hoge verantwoordelijkheidsgevoel voort uit het opvullen van een gemis voor mijn ouders na het overlijden van mijn oudste broer. De gedachte dat ik het moet doen, goed moet doen om daarmee het verdriet voor hen minder te maken. Aaaii., een pijnlijk moment, maar wel effectief. Het brengt me dat inzicht dat ik teveel vanuit mijn eigen referentiekader dacht en invulde, zonder de ander te vragen. Daarnaast bracht het inzicht me meer ruimte om ook vooral te bedenken wat ik zelf echt wilde ipv moest.  

 

 Weg dus met die aap op mijn schouder. Lekker op tafel leggen die aap of terugleggen daar waar die hoort. Dat vraagt stilstand bij mezelf en ook het gesprek met die ander. Bevraag maar wat die ander graag zou willen en zou kunnen bijdragen. Vaak werd ik verrast met de goeie ideeën en prachtige oplossingen die er ontstaan.

 

Uiteraard heb ik dit niet alleen gedaan en ben ik hierin gecoacht. Coachen is een mooie manier om goeie keuzes te maken bij ondernemersdilemma’s als bovenstaand. Even stilstaan, uitgedaagd worden om om je heen kijken, om jezelf beter te leren kennen, letterlijk ervaren van nieuwe inzichten zonder het ontvangen van oplossingen (want die zitten in jezelf) om vanuit daar weer in beweging te komen naar betere (duurzame) resultaten.

 

Soortgelijk of ander terugkerend ondernemersdilemma? Ik ga graag een keer met je op pad om te ontdekken of coaching iets voor je zou kunnen betekenen.